Czy doradca może negocjować z wierzycielami przed sądem?

Doradca może negocjować z wierzycielami przed sądem, ale zakres zależy od jego roli. Sprawdź, kiedy wystarczą rozmowy, a kiedy potrzebne jest PZU.

Tak, doradca restrukturyzacyjny może pomagać w negocjacjach z wierzycielami zanim sprawa trafi do sądu. Może przygotować dane, propozycje spłaty, argumenty dla banku, ZUS, urzędu skarbowego, leasingodawcy albo dostawcy, a w sprawach restrukturyzacji i upadłości może także działać jako pełnomocnik procesowy. Trzeba jednak od razu odróżnić zwykłe rozmowy biznesowe od formalnego postępowania. Sama pomoc doradcy restrukturyzacyjnego przy rozmowach nie daje jeszcze takich skutków jak obwieszczenie w PZU, głosowanie nad układem albo sądowe zatwierdzenie układu.

Najważniejsze pytanie nie brzmi więc tylko: "czy doradca może negocjować?". Brzmi: w jakiej roli działa, z jakim umocowaniem, wobec których wierzycieli i czy rozmowy mają pozostać ugodą poza sądem, czy powinny prowadzić do postępowania o zatwierdzenie układu albo innego trybu restrukturyzacji.

W tym artykule skrót PZU oznacza postępowanie o zatwierdzenie układu, nie ubezpieczyciela. To ważne, bo w kontekście restrukturyzacji PZU jest trybem, w którym dłużnik zbiera głosy wierzycieli nad układem przy udziale nadzorcy układu, a sąd pojawia się zasadniczo na etapie zatwierdzenia układu.

Najkrótsza odpowiedź

Doradca może wspierać rozmowy przed sądem, ale zakres powinien wynikać z umowy, pełnomocnictwa albo formalnej funkcji w postępowaniu.
Negocjacje pozasądowe nie zatrzymują automatycznie egzekucji i nie wiążą wszystkich wierzycieli, jeżeli nie zostaną ujęte w formalny układ.
PZU jest potrzebne wtedy, gdy rozmowy z wieloma wierzycielami wymagają spisu wierzytelności, dokumentów, głosowania i skutków przewidzianych w Prawie restrukturyzacyjnym.
Nadzorca układu nie jest prywatnym windykatorem dłużnika. Ma pilnować prawidłowości procesu, dokumentów, głosowania i informacji dla wierzycieli.
Bez danych negocjacje są tylko deklaracją. Potrzebne są salda, zabezpieczenia, spory, egzekucje, umowy krytyczne i cashflow.

Najkrótsza odpowiedź: tak, ale trzeba ustalić rolę doradcy

Doradca może uczestniczyć w rozmowach z wierzycielami na kilka sposobów. Może działać doradczo, czyli pomagać zarządowi przygotować liczby, strategię rozmów i projekt warunków spłaty. Może występować jako pełnomocnik, jeżeli ma odpowiednie umocowanie. Może też pełnić formalną funkcję w postępowaniu restrukturyzacyjnym, na przykład nadzorcy układu w PZU, nadzorcy sądowego albo zarządcy. Dla dłużnika różnica jest praktyczna: od roli zależy, czy rozmowa jest tylko elementem negocjacji, czy częścią procedury z dokumentami, głosowaniem i późniejszą kontrolą sądu.

Te role nie są zamienne. Rozmowa doradcza przed wszczęciem formalnego trybu nie oznacza jeszcze, że doradca jest nadzorcą układu. Pełnomocnictwo do rozmów z bankiem nie oznacza automatycznie, że doradca pełni funkcję organu postępowania. Z kolei nadzorca układu nie powinien być przedstawiany jako osoba, która po prostu "załatwia" zgodę wierzycieli, bo jego rola obejmuje także rzetelne dokumenty, spisy i prawidłowe głosowanie.

W praktyce warto zadać trzy pytania jeszcze przed pierwszą rozmową z wierzycielem:

Czy doradca ma tylko przygotować firmę do rozmów, czy ma rozmawiać w jej imieniu?
Czy chodzi o ugodę z jednym lub kilkoma wierzycielami, czy o układ obejmujący szersze zadłużenie?
Czy firma potrzebuje formalnej ochrony i głosowania nad układem, czy wystarczy prywatne porozumienie?

Wniosek decyzyjny: jeżeli problem dotyczy jednego wierzyciela i firma ma pieniądze na realną ugodę, rozmowy mogą wystarczyć. Jeżeli problem dotyczy wielu wierzycieli, egzekucji, zabezpieczeń i sprzecznych interesów, same rozmowy zwykle trzeba połączyć z PZU albo innym trybem.

Negocjacje biznesowe a formalne postępowanie

Najczęstszy błąd polega na traktowaniu każdej rozmowy z wierzycielem jak restrukturyzacji. To nie to samo. Negocjacje biznesowe mogą być bardzo potrzebne, ale są tylko uzgodnieniem stron. Formalne postępowanie restrukturyzacyjne ma własne dokumenty, terminy, role i skutki prawne.

Jeżeli firma rozmawia z leasingodawcą o rozłożeniu zaległości, z bankiem o karencji albo z dostawcą o utrzymaniu dostaw, to nadal jest poziom biznesowy. Wierzyciel może się zgodzić, odmówić, postawić dodatkowe warunki albo równolegle kontynuować działania, jeżeli nie podpisał wiążącego porozumienia. Taka rozmowa nie porządkuje automatycznie sytuacji wobec pozostałych wierzycieli.

Formalne PZU działa inaczej. Pojawia się nadzorca układu, dzień układowy, spisy wierzytelności, propozycje układowe, dokumenty dla wierzycieli, głosowanie i późniejszy wniosek do sądu o zatwierdzenie układu. W trybach otwieranych przez sąd, takich jak przyspieszone postępowanie układowe, postępowanie układowe albo sanacja, udział sądu i organów postępowania jest silniejszy już wcześniej.

Ścieżka	Co daje	Czego nie daje automatycznie	Kiedy rozważyć
Negocjacje pozasądowe	Porządek komunikacji, projekt ugody, raty, odroczenie, karencję, zmianę harmonogramu albo czas na przygotowanie danych.	Nie wiążą innych wierzycieli, nie zastępują układu i same nie zatrzymują egzekucji.	Gdy wierzycieli jest niewielu, firma ma cashflow i można szybko przedstawić wykonalną propozycję.
PZU	Formalną procedurę głosowania nad układem, udział nadzorcy układu, spisy, dokumenty i późniejsze zatwierdzenie przez sąd.	Nie gwarantuje przyjęcia układu ani zgody każdego wierzyciela.	Gdy trzeba objąć wielu wierzycieli jednym planem i uporządkować głosowanie nad układem.
Tryb sądowy	Silniejsze osadzenie sprawy w procedurze, nadzór sądu i organów postępowania, a w sanacji także działania naprawcze.	Nie naprawia firmy bez rentownego rdzenia i realnego planu finansowania bieżących kosztów.	Gdy spory, skala zadłużenia, potrzeba ochrony albo konieczność głębszych zmian wykraczają poza PZU.

Warto pamiętać o progu 15% wierzytelności spornych. PZU i przyspieszone postępowanie układowe są co do zasady powiązane z limitem, w którym suma wierzytelności spornych uprawniających do głosowania nie przekracza 15% sumy wierzytelności uprawniających do głosowania. Jeżeli spór z dużym wierzycielem może przekroczyć ten poziom, prosta ścieżka negocjacyjna albo PZU mogą okazać się zbyt ryzykowne.

Czerwona flaga: firma mówi wierzycielom, że "jest w restrukturyzacji", choć nie ma nadzorcy układu, spisu wierzytelności, dnia układowego, propozycji układowych ani żadnego formalnego trybu. Taki komunikat może obniżyć zaufanie, jeżeli wierzyciele szybko zobaczą, że za hasłem nie stoją dokumenty.

Co doradca przygotowuje przed rozmową z wierzycielami

Skuteczne negocjacje nie zaczynają się od pytania, ile wierzyciel "zejdzie" z długu. Zaczynają się od ustalenia, co firma może realnie zaproponować i jak ta propozycja wpływa na pozostałych wierzycieli. Wierzyciel zwykle chce wiedzieć nie tylko, kiedy dostanie pieniądze, ale też czy dłużnik ma źródło spłaty i czy nie składa podobnych, sprzecznych obietnic innym.

Doradca powinien pomóc uporządkować co najmniej cztery obszary.

Pierwszy to mapa wierzycieli. Trzeba zebrać nazwę wierzyciela, podstawę długu, kwotę główną, odsetki, koszty, termin wymagalności, status windykacji, egzekucje i zabezpieczenia. Inaczej rozmawia się z dostawcą bez zabezpieczenia, inaczej z bankiem z hipoteką, inaczej z leasingodawcą, którego maszyna albo pojazd jest potrzebny do generowania przychodu.

Drugi obszar to spory. Jeżeli firma kwestionuje część faktur, potrącenia, kary umowne albo wysokość salda, nie można udawać, że to szczegół. Sporność wpływa na wiarygodność propozycji i może przesądzić, czy PZU w ogóle jest bezpiecznym trybem.

Trzeci obszar to cashflow. Doradca powinien pomóc policzyć, ile firma może płacić po wynagrodzeniach, bieżących podatkach, ZUS, dostawach, leasingach, czynszu, mediach i kosztach krytycznych. Rata ugodowa albo układowa nie może być finansowana przez tworzenie nowych zaległości.

Czwarty obszar to jednolity komunikat. Wierzyciele powinni usłyszeć spójną informację: co spowodowało problem, jakie działania firma podejmuje, z czego będzie spłacać zobowiązania i dlaczego proponowany scenariusz jest racjonalniejszy niż indywidualna presja każdego wierzyciela z osobna. Ten etap mocno pokrywa się z tym, co doradca sprawdza przed restrukturyzacją firmy, zanim rozmowy zamienią się w wiążące deklaracje. Jeżeli tych danych nie ma, doradca powinien raczej zatrzymać rozmowy niż firmować warunki, których nie da się później obronić.

Checklist przed rozmową

Przed kontaktem z wierzycielami przygotuj:

aktualną listę wierzycieli z kwotami i terminami wymagalności,
rozbicie długu na kapitał, odsetki, koszty i ewentualne kary,
informację o zabezpieczeniach: hipoteka, zastaw, przewłaszczenie, cesja, poręczenie, weksel,
status spraw: wezwanie, wypowiedzenie umowy, pozew, nakaz zapłaty, egzekucja, zajęcie rachunku,
wykaz sporów, potrąceń, reklamacji i rozbieżności sald,
listę umów krytycznych: bank, leasing, najem, dostawy, media, IT, kontrakty z klientami,
cashflow na najbliższe tygodnie i ostrożną prognozę nadwyżki na spłatę,
propozycję minimalną i propozycję docelową, bez obietnic niemożliwych do wykonania.

Praktyczny wniosek: jeżeli firma nie zna pełnej listy wierzycieli, sald, zabezpieczeń i przepływów, doradca powinien najpierw zatrzymać negocjacje i uporządkować dane. Rozmowa bez liczb zwykle kończy się deklaracją, której później nie da się wykonać.

Kiedy negocjacje wystarczą, a kiedy trzeba PZU

Negocjacje pozasądowe mogą wystarczyć, gdy problem jest ograniczony i firma ma realne źródło spłaty. Przykład: zaległość wobec jednego leasingodawcy, chwilowy spadek wpływów, brak wielu egzekucji i jasny plan nadrobienia rat z przyszłych przychodów. W takiej sytuacji formalne postępowanie może być zbyt ciężkim narzędziem, jeżeli wierzyciel jest gotów podpisać wykonalne porozumienie.

Podobnie może być przy kilku wierzycielach handlowych, jeśli kwoty są policzone, nie ma sporu o salda, a firma może przedstawić spójny harmonogram, który nie narusza płatności bieżących. Wtedy doradca pomaga nie tyle "wygrać" rozmowę, ile nie podpisać ugody, która za miesiąc stanie się niewykonalna.

PZU warto rozważyć wtedy, gdy rozmowy przestają być punktowe. Jeżeli wierzycieli jest wielu, jedni naciskają szybciej niż inni, pojawiają się egzekucje, a firma potrzebuje jednego planu spłaty, prywatne ugody mogą zacząć szkodzić. Spłata najbardziej agresywnego wierzyciela może zabrać środki na pensje, podatki, ZUS, dostawy albo raty wobec wierzycieli, którzy jeszcze nie rozpoczęli egzekucji.

PZU porządkuje rozmowę, bo przesuwa ją z poziomu pojedynczych ustępstw na poziom układu. Wierzyciele głosują nad propozycjami układowymi, a nadzorca układu przygotowuje dokumenty potrzebne do oceny sytuacji dłużnika. Po zmianach obowiązujących od 23 sierpnia 2025 r. szczególne znaczenie mają dokumenty przygotowywane przed głosowaniem, w tym spis wierzytelności, spis wierzytelności spornych, plan restrukturyzacyjny, test zaspokojenia i opinia o możliwości wykonania układu. Co do zasady powinny być sporządzone co najmniej 30 dni przed rozpoczęciem zbierania głosów albo przed zgromadzeniem wierzycieli w celu głosowania nad układem. To ogranicza ryzyko, że wierzyciele dostaną same propozycje bez danych potrzebnych do oceny ich wykonalności.

Wierzyciele mogą składać zastrzeżenia do tych dokumentów w terminie 2 tygodni od ich sporządzenia. To praktycznie ważne: jeżeli dłużnik zaniży kwoty, pominie zabezpieczenia albo zbagatelizuje spory, problem wróci jeszcze przed głosowaniem albo na etapie sądowej kontroli układu.

Sytuacja	Najczęściej wystarczy rozmowa	Rozważ PZU lub inny tryb
Liczba wierzycieli	Jeden lub kilku wierzycieli, z którymi da się ustalić spójne warunki.	Wielu wierzycieli, różne terminy, różne zabezpieczenia i narastająca presja.
Cashflow	Jest nadwyżka na raty po kosztach bieżących.	Raty są możliwe dopiero po uporządkowaniu starego długu i zatrzymaniu chaosu płatności.
Egzekucja	Brak egzekucji albo pojedyncze działania, które wierzyciel gotów jest wstrzymać ugodą.	Zajęcia rachunków, kilka równoległych egzekucji albo ryzyko utraty płynności operacyjnej.
Sporność	Salda są zasadniczo bezsporne, a różnice można wyjaśnić dokumentami.	Duży wierzyciel kwestionuje kluczowe kwoty, potrącenia albo zabezpieczenia.
Cel	Zmiana harmonogramu spłaty wybranego długu.	Układ obejmujący większą część zobowiązań i głosowanie wierzycieli.

Wniosek decyzyjny: PZU nie jest nazwą, którą warto rzucać w pierwszym zdaniu rozmowy z wierzycielem. To narzędzie na moment, w którym firma potrzebuje formalnie uporządkować wiele roszczeń, dokumenty, głosowanie i komunikację z wierzycielami.

Rola doradcy w PZU i przed sądem

Doradca restrukturyzacyjny może pojawić się "przed sądem" w dwóch znaczeniach. Pierwsze znaczenie jest czasowe: zanim sprawa trafi do sądu, doradca pomaga przygotować rozmowy, dane i propozycje. Drugie znaczenie jest procesowe: w sprawach restrukturyzacji i upadłości osoba posiadająca licencję doradcy restrukturyzacyjnego może być pełnomocnikiem procesowym.

To nadal nie oznacza, że jedna osoba w każdej sytuacji powinna robić wszystko naraz. Trzeba uważać na konflikt ról i na sposób opisania odpowiedzialności. Doradca działający wyłącznie jako negocjator dłużnika ma inny punkt ciężkości niż nadzorca układu w PZU. Nadzorca układu ma obowiązki wobec prawidłowego przebiegu procedury, dokumentów, uczestników postępowania i sądu, który później oceni układ.

W PZU rola nadzorcy układu obejmuje między innymi przygotowanie lub weryfikację dokumentów, spisy wierzytelności, obsługę głosowania, odniesienie się do zastrzeżeń i sprawozdanie. To dlatego komunikacja z wierzycielami powinna być rzetelna. Wierzyciel ma prawo wiedzieć, jaka wierzytelność jest ujęta, w jakiej kwocie, czy jest sporna, jakie są propozycje układowe i dlaczego układ ma być wykonalny.

W tym miejscu szczególnie ważna jest perspektywa wierzycieli: wierzyciele w restrukturyzacji nie są biernymi odbiorcami propozycji. Głosują, mogą zgłaszać zastrzeżenia, oceniają informacje o sytuacji dłużnika i sprawdzają, czy układ nie pogarsza ich sytuacji względem alternatywy.

Doradca nie powinien obiecywać dłużnikowi, że wierzyciele na pewno zagłosują za układem. Nie powinien też przedstawiać nadzorcy układu jako osoby, która ma jednostronnie "przepchnąć" propozycje dłużnika. Wierzyciele podejmują decyzję na podstawie dokumentów, własnej oceny ryzyka i ekonomicznego porównania z innymi scenariuszami, takimi jak egzekucja albo upadłość.

Granica roli: doradca może przygotować strategię, rozmawiać, wyjaśniać liczby i prowadzić proces. Nie może jednak zagwarantować wyniku głosowania ani tego, że sąd zatwierdzi układ, jeżeli dokumenty są nierzetelne, układ narusza prawo albo jest oczywiście niewykonalny.

Czerwone flagi przy rozmowach z wierzycielami

Negocjacje są potrzebne, ale mogą pogorszyć sytuację, jeżeli są prowadzone bez kontroli nad danymi i bez jednego planu. Najbardziej ryzykowne są rozmowy, w których firma pod presją obiecuje każdemu wierzycielowi coś innego, nie licząc wpływu tych obietnic na całość płynności.

Pierwsza czerwona flaga to rata bez źródła spłaty. Jeżeli firma zgadza się na raty tylko dlatego, że wierzyciel naciska, a pieniądze mają pochodzić z niepłacenia bieżącego ZUS, podatków, wynagrodzeń, czynszu, leasingu albo dostaw, ugoda nie rozwiązuje problemu. Zwykle tylko przesuwa go na następny miesiąc.

Druga czerwona flaga to spłacanie wybranego wierzyciela kosztem wszystkich pozostałych. Czasem jest to uzasadnione operacyjnie, na przykład gdy dostawca krytyczny warunkuje ciągłość działalności. Ale bez analizy całości długu taka decyzja może zniszczyć wiarygodność firmy wobec innych wierzycieli i utrudnić późniejszy układ.

Trzecia czerwona flaga to ignorowanie zabezpieczeń. Bank z hipoteką, leasingodawca, wierzyciel z zastawem albo podmiot z poręczeniem ma inną pozycję niż zwykły wierzyciel handlowy. Jeżeli propozycje nie uwzględniają zabezpieczeń, wierzyciel może szybko uznać rozmowę za niepoważną.

Czwarta czerwona flaga to spory blisko progu 15%. Jeżeli duża część wierzytelności jest kwestionowana, PZU może nie być właściwym trybem. Wtedy trzeba rozważyć, czy sprawa wymaga postępowania układowego, sanacji albo wcześniejszego uporządkowania sporu z kluczowym wierzycielem.

Piąta czerwona flaga to zbyt szybkie uruchamianie głosowania. W PZU głosowanie powinno być poprzedzone dokumentami i informacją dla wierzycieli. Jeżeli firma chce zbierać głosy, choć nie ma spisu wierzytelności, spisu wierzytelności spornych, planu restrukturyzacyjnego, testu zaspokojenia i opinii o wykonalności układu, to nie jest sprawność. To ryzyko proceduralne.

Sygnały, że trzeba zmienić podejście

wierzyciele dostają różne, niespójne wersje tej samej historii,
zarząd nie umie wskazać największych wierzycieli i zabezpieczeń,
księgowość nie rozdziela zobowiązań bezspornych od spornych,
propozycje rat powstały przed policzeniem kosztów bieżących,
firma obiecuje spłatę po sprzedaży aktywa potrzebnego do dalszego działania,
nie wiadomo, które umowy można utrzymać bez natychmiastowej zapłaty,
doradca albo inna osoba obiecuje pewne przyjęcie układu,
wierzyciele zgłaszają zastrzeżenia, a firma traktuje je jak przeszkodę komunikacyjną zamiast problem dokumentacyjny.

Kiedy się zatrzymać: jeżeli negocjacje służą tylko kupieniu czasu, a firma nie ma aktualnego cashflow, mapy wierzycieli i realnego pułapu spłaty, najpierw trzeba wrócić do diagnozy. Bez tego ani ugoda, ani PZU nie będą wiarygodne.

Jak podjąć decyzję krok po kroku

Najbezpieczniej nie zaczynać od wyboru nazwy procedury. Najpierw trzeba ustalić, co ma zostać osiągnięte: cisza od jednego wierzyciela, utrzymanie kluczowej umowy, zatrzymanie egzekucji, objęcie większości długów układem, czy głębsza przebudowa firmy.

Pierwszy krok to mapa długu. Jeżeli problem dotyczy pojedynczego wierzyciela, negocjacje mogą być wystarczające. Jeżeli dług jest rozproszony i każdy wierzyciel działa osobno, trzeba myśleć o układzie.

Drugi krok to ocena płynności. Jeżeli firma po zapłaceniu bieżących kosztów ma nadwyżkę, można rozmawiać o ratach. Jeżeli nadwyżka pojawi się dopiero po odciążeniu starych zobowiązań, potrzebny może być formalny mechanizm układowy. Jeżeli nadwyżki nie ma w żadnym wariancie, sama restrukturyzacja długu nie wystarczy.

Trzeci krok to analiza spornych wierzytelności. Przy sporach poniżej progu 15% PZU może być sensowną ścieżką, o ile pozostałe warunki są spełnione. Gdy sporność jest wyższa albo kluczowy wierzyciel kwestionuje podstawę długu, trzeba ostrożnie przejść przez dobór trybu restrukturyzacji.

Czwarty krok to sprawdzenie umów krytycznych. Jeżeli firma straci leasing pojazdów, dostęp do magazynu, dostawy materiałów albo finansowanie obrotowe, układ może nie mieć z czego się wykonać. W takich sprawach negocjacje z wierzycielami operacyjnymi trzeba połączyć z planem utrzymania działalności.

Piąty krok to wybór roli doradcy. Inny zakres pracy będzie potrzebny przy przygotowaniu do jednej rozmowy z bankiem, inny przy negocjacjach z grupą dostawców, a inny przy PZU z dokumentami, głosowaniem i sprawozdaniem do sądu.

Pytanie	Jeżeli odpowiedź brzmi tak	Jeżeli odpowiedź brzmi nie
Czy znamy pełną listę wierzycieli?	Można przejść do oceny cashflow i priorytetów rozmów.	Najpierw trzeba zebrać salda, zabezpieczenia i status spraw.
Czy firma ma nadwyżkę na raty?	Można budować propozycje spłaty i testować je z wierzycielami.	Trzeba wrócić do kosztów, płynności i źródła wykonania układu.
Czy wierzycieli jest niewielu?	Ugoda pozasądowa może być wystarczająca.	Warto rozważyć PZU albo inny tryb obejmujący szerszą grupę.
Czy spory mieszczą się bezpiecznie poniżej 15%?	PZU może być realnym wariantem, jeśli spełnione są pozostałe warunki.	Trzeba rozważyć tryb właściwy dla większej sporności albo uporządkować spory.
Czy potrzebna jest ochrona formalna?	Sama rozmowa może być za słaba, trzeba porównać tryby restrukturyzacji.	Można zacząć od rozmów, ale z gotowym planem przejścia do procedury.

FAQ - najczęstsze pytania

Czy doradca restrukturyzacyjny może sam rozmawiać z wierzycielami w imieniu firmy?

Tak, jeżeli wynika to z umowy, pełnomocnictwa albo formalnej roli w postępowaniu. W praktyce trzeba jasno ustalić, czy doradca tylko przygotowuje strategię rozmów, czy rzeczywiście kontaktuje się z wierzycielami w imieniu firmy. Decyzje o warunkach ugody albo układu powinny nadal wynikać z realnych danych finansowych i zgody osób uprawnionych do reprezentacji dłużnika.

Czy negocjacje z doradcą zatrzymują egzekucję komorniczą?

Nie automatycznie. Sama rozmowa z wierzycielem albo doradcą nie zatrzymuje egzekucji. Wierzyciel może dobrowolnie zgodzić się na określone działania, ale formalne skutki ochronne zależą od właściwego trybu, etapu sprawy i rodzaju wierzytelności. Dlatego przy zajęciach rachunków, kilku egzekucjach albo groźbie utraty płynności trzeba szybko sprawdzić, czy same negocjacje są wystarczające.

Kiedy rozmowy z wierzycielami trzeba zamienić w PZU?

Gdy firma ma wielu wierzycieli, potrzebuje jednego planu spłaty, nie może dalej podpisywać osobnych ugód bez ryzyka dla płynności i chce doprowadzić do głosowania nad układem. PZU ma sens tylko wtedy, gdy są dane do spisu wierzytelności, da się przygotować propozycje układowe i sporność wierzytelności nie przekreśla tego trybu.

Czy nadzorca układu negocjuje tylko interes dłużnika?

Nie należy tak tego ujmować. Nadzorca układu działa w konkretnym postępowaniu i odpowiada za prawidłowy przebieg czynności, dokumenty, głosowanie oraz informacje potrzebne wierzycielom do oceny układu. Może pomagać w komunikacji i porządkować rozmowy, ale nie powinien być traktowany jak prywatny negocjator, którego zadaniem jest jednostronne wymuszenie zgody wierzycieli.

Co zostaje po dobrej rozmowie z doradcą

Po sensownej rozmowie z doradcą przedsiębiorca nie powinien mieć tylko ogólnej informacji, że "trzeba negocjować". Powinien mieć mapę decyzji: z kim rozmawiać najpierw, które umowy są krytyczne, ile można realnie płacić, czy potrzebna jest ugoda, PZU albo inny tryb, oraz jakie informacje muszą dostać wierzyciele, żeby propozycja była wiarygodna.

Najlepszy scenariusz pozasądowy to taki, w którym ugoda jest policzona i nie zabiera firmie pieniędzy potrzebnych do bieżącej działalności. Najlepszy scenariusz formalny to taki, w którym PZU albo inny tryb nie jest desperacką reakcją na chaos, lecz uporządkowanym przejściem od danych, przez propozycje, do głosowania i sądowej kontroli układu.

Jeżeli firma nie wie jeszcze, który wariant jest właściwy, najpierw trzeba odpowiedzieć na prostsze pytanie: czy problem da się rozwiązać rozmową z jednym lub kilkoma wierzycielami, czy potrzebny jest układ, który obejmie szerszą strukturę zadłużenia. Od tej odpowiedzi zależy, czy doradca ma dziś prowadzić negocjacje, przygotować PZU, czy wskazać inny tryb restrukturyzacji.